Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 11:05:17

Een week later zitten we weer met z’n tweetjes in de auto richting Groningen. Deze keer staat een gesprek met de oncoloog op het programma. “Oncoloog”, dit woord vinden we verschrikkelijk, want het klikt zo definitief: Ik heb kanker!
We mogen ons melden op de poli Oncologie. Er is een speciale poli hiervoor?
De schuifdeuren gaan open en we kijken vol verbazing een hele ruime wachtruimte, waar 4 aparte afdelingen zijn. Jemig, wat zitten hier veel mensen zeg! Zijn die allemaal ziek?
Het is onwerkelijk!
We worden hartelijk ontvangen en meegenomen voor de eerste metingen zoals lengte en gewicht. Dit heeft de oncoloog nodig om de juiste dosering van de chemo voor te schrijven.
Daarna mag ik naar de speciale prikpoli om bloed te geven. Hier hoeven we maar kort te wachten, omdat hier alleen maar kankerpatiënten worden geprikt. De uitslag gaat automatisch en digitaal  naar de oncoloog. We wandelen terug naar de poli oncologie.
We mogen plaatsnemen en wachten tot we opgeroepen worden. Ondertussen worden we in de watten gelegd door gastvrouwen die ons koffie, thee of soep etc aanbieden. Deze service is speciaal voor de poli oncologie om het de patiënten aangenaam te maken.

Op TV schermen kunnen we zien of we al aan de beurt zijn en naar welke spreekkamer we kunnen gaan. Snel geteld zijn er misschien wel 30 spreekkamers……pffffff das toch niet normaal?
Rondom ons in de wachtkamer zitten veel patiënten en hun partners/vrienden. Sommigen zien er echt ziek uit en sommigen maken veel hoestgeluiden en klinken ontzettend ziek.
Ons nummer verschijnt op het scherm. We zijn aan de beurt! Kamer 13…….het moet gewoon zo zijn.
De oncoloog haalt ons al op en heet ons welkom. Een jonge arts, vriendelijk en op een duidelijke toon vertelt hij ons hoe de behandeling eruit gaat zien. Gedurende 6 weken zal ik dagelijks 1 chemopil moeten slikken. Voor de misselijkheid schrijft hij medicijnen voor. Daarnaast krijg ik een sapje mee voor het geval ik verstoppingen krijg. Het gekst vinden we de inzet van anti bioticum. Dit medicijn moet ik uit voorzorg 3 x per week nemen. “Voor het geval ik een longontsteking krijg”. Het klinkt allemaal heel raar………..ik doe toch ook geen gips om mijn enkel, voor het geval ik morgen mijn enkel breek?
De arts snapt dat, maar toch is het belangrijk dat ik het medicijn ophaal en gebruik.
De bloedwaarden zijn goed en de oncoloog wil deze waarden wekelijks controleren. De medicijnen worden besteld bij de apotheek en die kunnen we straks ophalen.
We krijgen daarna van de oncologie verpleegkundige tips en informatie over de behandeling en met name over de bijwerkingen. Deze zijn voor iedere patient anders. Zij kan niet aangeven wat er gaat gebeuren, maar 1 ding is ons wel duidelijk: Er gaan 6 hele zware weken volgen!
We zijn eindelijk klaar en zijn het helemaal zat! Mijn hoofd zit vol informatie en ik kan het maar amper allemaal een plekje geven. We trakteren ons op een heerlijk broodje en komen langzaam bij van deze dag. Een dag vol informatie en indrukken, die allemaal een plekje in mijn hoofd moeten hebben. We realiseren ons heel goed dat we in een enorme industrie terecht zijn gekomen. We hebben nooit geweten dat zoveel mensen kanker hebben en dat ziekenhuizen het zo enorm druk met deze patiënten hebben.

Als we terug naar huis rijden is het stil bij ons in de auto. De enorme indrukken van deze dag zijn heftig en zullen ons nog wel even bijblijven. We hebben nog 1 normaal weekend, daarna gaat het beginnen.
We gaan dat weekend lekker wandelen in Duitsland en eten een hapje bij ons favoriete restaurant. Wanneer we hier weer gaan komen is onbekend, daarom genieten we hier volop van.
Ik weet ook niet of mijn smaak gaat veranderen en of ik fit genoeg ben om nog dit soort uitstapjes te kunnen doen. We wachten wel af!