Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 11:06:38

Zondagavond, mijn laatste “normale” avond! Morgen is het zover………de 6 weken beginnen!
Ik kan niet in slaap komen en krijg het af en toe Spaans benauwd. Angst, onzekerheid en paniek zijn verschrikkelijke gevoelens, maar ik kan ze niet onderdrukken. We gaan uit bed en zetten de TV maar weer aan. Mijn gedachten even ergens anders heen sturen, want het lukt mezelf niet. Midden in de nacht zitten we nogmaals in de kamer TV te kijken. Commissaris Rex brengt mij op andere gedachten. Ik slaap die nacht maar een paar uurtjes.
Het is ochtend! Onze kinderen gaan naar school, wensen ons heel veel succes. Ook zij vinden het ontzettend spannend en weten ook niet wat er allemaal staat te gebeuren.
Ik moet eerst beginnen met mijn medicijnen.
-              Eerst een pil voor de misselijkheid
-              Daarna een maagbeschermer, bloeddruk pil en mijn epilepsie tablet
-              Op maandag, woensdag en vrijdag een antibioticum pil
-              1 uur wachten
-              Chemo pil
De chemo pil druk ik uit zijn verpakking en neem er een groot glas water bij. Ik neem de pil tussen mijn vingers en wil hem in mijn mond stoppen, maar mijn hand weigert! Het lukt me niet om de pil in te nemen. Ronald is thuis en probeert mij te stimuleren: Kom op Miran, in 1 keer!
Oke, ik spreek mezelf toe en het lukt me eindelijk na wel 15 minuten om de pil in te nemen en weg te spoelen met veel water!
“We zijn begonnen!”
Ik begin spontaan te huilen en moet van spanning gewoon even zitten. Wat is dit erg zeg, een pil innemen en dan beseffen waar je mee bezig bent! Het voelt absoluut niet goed….

De taxi is op tijd en we stappen gespannen in! De chauffeur is een bekende van ons, dus we voelen ons snel op ons gemak bij hem. De reis naar Groningen duurt voor ons gevoel erg lang, maar doordat we over koetjes en kalfjes praten gaat de tijd redelijk snel voorbij.

Taxi’s hebben bij het ziekenhuis een aparte ingang aan de zijkant. Deze ingang is dichterbij de Kankerafdeling. Zo hoeven patiënten niet ver te lopen na hun behandeling.
Met lood in onze schoenen stappen we uit en lopen door de draaideuren het ziekenhuis binnen. We gaan linksaf naar de oncologie poli. We melden ons bij de secretaresse en worden door een vriendelijke gastvrouw naar de bestralingskamer gebracht. We worden weer in de watten gelegd met koffie of thee. Het wachten is verschrikkelijk!
Dan gaat de deur open en mag ik naar binnen….ik kijk Ronald aan, doe mijn sjaal af en loop met de radiologie verpleegkundige mee naar binnen. Ik hoef me niet uit te kleden, dat scheelt.
Ik krijg een korte uitleg over de bestralingsruimte en het apparaat. Dan mag ik gaan liggen en wordt de tafel op de juiste hoogte gezet. De verpleegkundigen lopen ietwat paniekerig in het rond, ze zijn mijn masker kwijt…….pfffff heb ik weer!
Ze zoeken in alle kasten, terwijl ik gespannen op de tafel lig. Na een aantal minuten is het masker boven water en kunnen we beginnen. Het masker lag in een andere kamer, maar gelukkig stond mijn naam erop, zodat ze deze redelijk snel konden vinden. Ik kon in de kasten kijken en zag een enorm aantal maskers liggen. Zijn er zoveel mensen die aan hun hoofd of hals worden bestraald?
Dan is het zover…….ontspannen Miran! Ik keer in mezelf en probeer zo rustig mogelijk te blijven ademen. Het masker wordt opgezet en vast geklikt aan de tafel. Het zit enorm strak, maar ik heb via mijn neus genoeg ruimte om te ademen. Ik doe mijn ogen dicht en probeer te luisteren naar de muziek die op mijn verzoek aan is gezet. Dan gaan de verpleegkundigen de ruimte verlaten en worden alle deuren dichtgedaan. Niemand mag in de bestralingsruimte aanwezig zijn, behalve ik.
Dan begint het apparaat geluiden te maken en ik zie de rode straal over mijn hoofd gaan. Er komen allerlei tikkende geluiden vrij en het apparaat draait om mij heen. Het maakt best veel lawaai en de muziek is maar amper te horen……..morgen vragen of de volumeknop omhoog kan!
Na ongeveer 2,5 minuten komen de verpleegkundigen weer binnen en wordt de tafel gedraaid.
Nog 1 keertje een stralingsessie van ongeveer 30 seconden, dan ben ik klaar.
Al met al heeft het nog geen 5 minuten geduurd, maar door het zoeken naar het masker ben ik 15 minuten binnen geweest.
Het masker wordt snel los gemaakt en ik mag langzaam omhoog komen. Wow, beetje duizelig en raar gevoel. Ik blijf even op de rand zitten, dan kan ik opstaan en loop voorzichtig naar de wachtkamer, waar Ronald vol spanning op me wacht. Wat duurde dat lang zeg, hij wist natuurlijk niet dat ze mijn masker aan het zoeken waren. Ik ga eerst even op een stoel zitten om van alle indrukken bij te komen. Je voelt helemaal niets, maar de spanning van de eerste ervaring en alles wat daarbij komt kijken is erg heftig!
Na 5 minuten kan ik omhoog en wandelen we weer naar de taxiplaats. Onze taxi staat klaar en we kunnen meteen wegrijden. Dat is het mooie van dit alles. Volgens de zorgverzekeraars moet je de taxi bij vastgestelde bedrijven boeken, maar dat blijkt een fabel. Onze taxichauffeur is een goede vriend, hij is ook raadslid. Volgens hem weten veel patiënten niet dat je zelf een taxibedrijf kunt kiezen. Veel mensen durven dit niet en zijn bang dat de kosten dan niet vergoed worden. Dit klopt niet, iedereen met een restitutie polis mag zelf de zorgaanbieder kiezen, dus ook de taxi.
Gelukkig hebben wij een zorgverzekering die ook de wachttijd van de chauffeur vergoedt. Dit betekent, dat de chauffeur gewoon op ons wacht en daarna meteen weer met ons terug rijdt. We hoeven de taxi niet te delen en zijn niet afhankelijk van andere patiënten. Veel patiënten worden in een taxibusje gestopt en moeten soms al 2 uur van te voren klaar staan. Dan moeten ze nog andere patiënten ophalen en als de bus vol is, gaan ze naar Groningen. Nadat iedereen weer klaar is, wat soms wel een paar uur kan duren gaat de volle bus weer terug en brengt iedereen weer thuis. Al met al kost dit enorm veel tijd en de kans is groot dat je met hele zieke mensen in een bus wordt gezet.
Wij zijn blij dat wij onze privé taxi hebben en na 2 uur alweer thuis zijn.

De volgende dagen verlopen goed en Ronald gaat ook een paar keer mee naar binnen om te kijken wat er allemaal gedaan wordt. Het is heel boeiend en hij heeft ook het bestralingsschema gezien waarmee gewerkt wordt.
Na de bestraling plof ik op mijn bed in de kamer. Het kost wel energie en ongemerkt ben ik toch wel moe. Ik rust veel en probeer niet teveel te doen. Het vergt veel kracht en de impact is best groot.
Ronald gaat alle dagen met mij mee en samen doorstaan we deze eerste week. Het is en blijft nog steeds erg onwerkelijk!