Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 11:09:19

Na een aantal dagen merk ik wel dat ik erg moe ben. ’s Nachts slaap ik slecht en deze gebroken nachten breken me op. Ronald leest ontzettend veel over mijn ziekte en welke behandelingen er allemaal mogelijk zijn. Behandelingen zijn er niet veel, er is nog veel onduidelijkheid over dit type hersenkanker. Raar eigenlijk dat we in deze tijd nog geen duidelijkheid hierover hebben.
Toch is er een ding dat steeds weer voorbij komt. De medicinale werking van Cannabis blijkt voor kankersoorten heel goed te zijn. Cannabis! Dat is toch drugs? Ja, zo zien wij het ook.
We lezen steeds meer over dit plantje en haar positieve uitwerking op tumoren. Een Canadese man, Rick Simpson, heeft zichzelf genezen met Cannabispasta en maakt zijn succesverhaal nu wereldwijd. Maar van drugs word je toch knetter stoned? Hoe kom je aan dit spul? Mag ik dit wel gebruiken?
We weten niet goed de antwoorden te vinden.
Dan herinner ik me een appje van mijn nicht. Zij zit in de alternatieve wereld en had mij een dag na onze uitslag al een app gestuurd met de vraag of mijn arts mij had geïnformeerd over pure THC pasta en Cannabisolie. Ik heb deze app toen niet serieus genomen, omdat ik helemaal onbekend ben met “die” wereld. Ik rook niet, drink niet en dan zou ik aan de Cannabis gaan? Hahahaha, dacht het niet!
Toch zijn we heel nieuwsgierig over deze olie. Ik stuur haar een app en vraag haar om informatie.
Ze reageert meteen heel enthousiast: “Oh Miran, wat ben ik blij dat je hier voor open wilt staan”.
De resultaten van mensen die zichzelf hebben genezen zijn enorm en we lezen steeds meer.
Mijn nicht kan de olie leveren en weet ook wel een natuurgeneeskundige die ons kan ondersteunen.
Diezelfde avond rijden we naar haar toe en halen ons eerste flesje Cannabisolie. Bij haar thuis neem ik meteen de 1e druppel. Het smaakt naar gras en hooi, niet lekker! We luisteren naar informatie van mijn nicht en haar man, zij zijn heel enthousiast over de Cannabis en raden het echt aan. Ik neem een flesje mee naar huis en ben er van overtuigd dat dit spul mij gaat helpen. Ik krijg het telefoonnummer van de natuurgeneeskundige in Zwolle, ik bel haar de volgende dag. We maken een afspraak voor de volgende week om bij haar langs te gaan. Ze heeft veel tips en adviezen voor mij.
Ik ben heel benieuwd. Ik sla een hele nieuwe weg in, die ik nooit zomaar zou nemen.

We rijden die week erop naar Zwolle. Vol spanning zoeken we haar adres en vinden haar huisje op een hele bijzondere plek in het centrum. Een klein huisje, knalblauw bankje voor het raam. Geen deurbel, dus we kloppen op de deur. Een kleine, vriendelijke vrouw opent de deur en heet ons van harte welkom. Als we binnen komen, worden we welkom geheten door een kakatoe in een grote kooi. Op de stoel ligt een zwart/witte poes te spinnen. We komen in een heel klein keukentje, waar allerlei flesjes, potjes en boeken staan. Zij is gespecialiseerd in planten en kruiden en heeft haar eigen volkstuintje waar ze de plantjes kweekt. Ze maakt kruidentincturen en cannabisolie volledig biologisch. Ik vertel mijn verhaal en ze luistert aandachtig.
We krijgen een kop kruidenthee en praten over mijn ziekte en over de werking van diverse kruiden en de cannabis. Naast deze planten geeft ze tips over extra vitamines en supplementen.
-              Laat alle suikers zoveel mogelijk staan
-              Gebruik dagelijks een verhoogd vitamine C supplement
-              Veel kruidenthee drinken
-              Zoveel mogelijk biologisch gaan eten en alle kant en klaar gerechten achterwege laten
-              Veel water drinken
Ze adviseert een aantal kruidentincturen en kruidentheesoorten. We kopen dit en ook de cannabis olie. Ik moet voorzichtig beginnen te druppelen en dan langzaam opbouwen.
Ze geeft me nog een boek mee, met het verhaal van een vrouw die geen chemo of bestralingen meer neemt voor haar kanker, alleen nog de cannabis. Phoe, dat is nogal een stap zeg…..zover zijn we nog niet!
Met een goed gevoel rijden we terug naar huis. We moeten e.e.a. op ons in laten werken, maar we hebben een mooie ervaring gehad en ze krijgt ons vertrouwen volledig.
De dagen die volgen bouw ik de druppels langzaam op. Mijn lichaam geeft zelf aan wanneer ik teveel heb gehad. Dan voel ik me moe en suf, meer niet! Ik slaap ’s nachts erg goed en dat is heerlijk. Geen tranen meer, geen angstgevoelens meer en vooral geen dromen meer waarin ik mijn eigen uitvaart al aan het organiseren ben.
De 6 weken bestraling en chemo vliegen best wel snel om. Er zitten heel wat vrije dagen in en hierdoor zijn de weken erg gebroken en moeten we soms op een zaterdag naar Groningen voor de bestraling.
Onze eerste trouwdag is 15 mei! Eigenlijk zijn we niet in een feeststemming. We zouden met z’n tweetjes naar Kroatië gaan, de vliegtickets, het appartement en de huurauto waren al geboekt. Helaas gaat dit nu niet door en moeten we annuleren.
Toch beslissen we om er toch een klein feestelijk tintje aan te geven en gaan met onze kinderen en ouders brunchen. Gezellig samen zijn, kletsen en eten met elkaar is voor ons voldoende dit jaar. Er hangt toch een rare sfeer: “Is dit ons eerste en laatste jubileum?”. Dit soort vragen gaan door mijn hoofd, maar ik probeer er niet teveel bij stil te staan en besluit te genieten van dit moment.
De cannabisolie zorgt ervoor dat ik me goed blijf voelen. De moeheid is er nog wel, maar wordt wel minder. De artsen in het ziekenhuis zijn niet op de hoogte en dat laten we ook maar mooi. Uit andere verhalen blijkt, dat artsen hier totaal niet voor open staan en dit vaak uitloopt op discussies en meningen, waar ik nu helemaal geen energie voor en zin in heb.

eten soms al 2 uur van te voren klaar staan. Dan moeten ze nog andere patiënten ophalen en als de bus vol is, gaan ze naar Groningen. Nadat iedereen weer klaar is, wat soms wel een paar uur kan duren gaat de volle bus weer terug en brengt iedereen weer thuis. Al met al kost dit enorm veel tijd en de kans is groot dat je met hele zieke mensen in een bus wordt gezet.
Wij zijn blij dat wij onze privé taxi hebben en na 2 uur alweer thuis zijn.

De volgende dagen verlopen goed en Ronald gaat ook een paar keer mee naar binnen om te kijken wat er allemaal gedaan wordt. Het is heel boeiend en hij heeft ook het bestralingsschema gezien waarmee gewerkt wordt.
Na de bestraling plof ik op mijn bed in de kamer. Het kost wel energie en ongemerkt ben ik toch wel moe. Ik rust veel en probeer niet teveel te doen. Het vergt veel kracht en de impact is best groot.
Ronald gaat alle dagen met mij mee en samen doorstaan we deze eerste week. Het is en blijft nog steeds erg onwerkelijk!