Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 11:28:52

De dag van de uitvaart is aangebroken. De afgelopen dagen waren heel bijzonder. Ik ben alle dagen bij mijn stiefvader geweest en samen hebben we alles georganiseerd en besloten. We hebben een prachtig bloemstuk laten maken op een boomschors. Dit bloemstuk ligt op het voeteneind van het bed bij mijn moeder. We zijn die ochtend vroeg aanwezig om mijn stiefvader te ondersteunen. Het wordt een zware dag!
Mijn stiefbroer en zijn gezin zijn er ook vroeg en we nemen voor het laatst nog een kijkje bij mam, voordat ze in de kist gelegd wordt. Nadat mijn moeder is overleden heeft ze haar “eigen” kleur terug gekregen. Ze ziet er nu beter uit, dan in de periode dat ze zo ziek was.
Alle kleinkinderen zetten hun naam op de kist met een dikke stift. Oma wilde dit graag en ze zetten vol trotsheid, maar ook erg verdrietig hun naam erop. 
De uitvaartverzorgers zijn gearriveerd en leggen mam in haar kist. Wij wachten in de kamer tot dit gebeurd is. Daarna worden we geroepen en met elkaar sluiten we de kist. We hebben een fotograaf geregeld die deze dag voor ons vastlegt. Het is een beetje vreemd om foto’s te laten maken, maar het zal een mooie herinnering zijn. We maken foto’s van mam en daarna sluiten we de kist.
De kleinzonen tillen de kist op het karretje en rijden haar naar de rouwauto. Ze schuiven de kist naar binnen en doen dan de deur dicht.
Dit wordt haar laatste reis!

Mijn stiefvader stapt bij mijn moeder voorin de rouwauto. Er is 1 volgauto, waar mijn stiefbroer, zijn vrouw en Ronald en ik instappen. De rest verdeelt zich over de andere auto’s. We rijden langzaam naar de kerk. Het is een raar gevoel. De laatste keer dat mijn moeder van haar huis wegrijdt.
Bij de kerk aangekomen, tillen de mannen de kist op het karretje en met elkaar rijden we mijn moeder naar binnen. We zetten haar midden in de kerk, waar 3 grote vazen klaar staan. Mijn moeder hield ontzettend van bloemen en bloemschikken. We hebben iedereen die op de begrafenis komt gevraagd om een gekleurde bloem mee te nemen. Dit idee komt van mij, ik had het een keer gezien bij een buurvrouw en het resultaat was geweldig.
Mijn moeder was een betrokken mens en ze was lid van allerlei clubjes en verenigingen. Om een overdosis aan bloemstukken te voorkomen hebben we voor deze manier gekozen. Van alle losse bloemen laten we een groot bloemstuk maken voor op het graf.
We gaan naar achteren om even bij te komen van alle emoties. We drinken koffie en ondertussen loopt de kerk vol. Het is voor ons niet duidelijk hoeveel mensen er naar deze begrafenis komen. We verwachten best veel mensen, vooral omdat mam veel bekenden en vrienden had.
De dominee is gearriveerd en neemt ons mee de kerk binnen. Pffff wat een spanning!
We maken onze entree in de kerk via de voordeur en bij binnenkomst blijkt de kerk bomvol te zitten.
Ik zie allerlei bekende gezichten van vrienden, familie en bekenden.
De 3 vazen puilen uit en er staan al een paar kleinere vaasjes voor om alle bloemen te kunnen plaatsen. Het ziet er prachtig uit. Een mooie, crèmekleurige kist, een prachtige foto en een bloemenzee!

We nemen plaats op de eerste rij.
De dominee voert de dienst precies uit zoals mijn moeder gewild heeft. Ze heeft de liederen die gezongen worden zelf uitgekozen en achter ieder lied schuilt een verhaal van haar.
Dan is mijn oudste zoon aan de beurt om een gedicht voor te lezen. Oma had dit aan hem gevraagd en hij heeft haar beloofd om dit te doen. Het valt hem zwaar, maar hij houdt goed vol. Respect kerel!
Met 22 jaar, een bomvolle kerk en verdrietige gezichten om je heen en dan heel koelbloedig je gedicht lezen. Als het gedicht voorgelezen is, steken alle kleinkinderen + aanhang een kaars aan. Het is een emotioneel moment, maar het ziet er prachtig uit.
Aan het einde van de dienst wordt iedereen verzocht te gaan staan en een laatste groet te doen naar mijn moeder. De jongens duwen de kist naar buiten en de kleinere kinderen nemen de bloemstukken mee. De losse bloemen blijven staan, daar wordt een mooi bloemstuk van gemaakt door de bloemschik groep van mijn moeder.
We verlaten de kerk met het emotionele nummer van Andrea Bocelli, “Time to say goodbye”. De muziek en het lied is erg heftig en niemand kan het droog houden. Mijn dochter klapt dicht en voelt zich opeens ontzettend verdrietig. Ik probeer haar te troosten, maar kan het ook zelf amper droog houden. Buiten wordt de kist in de auto geschoven, samen met de bloemstukken. Mijn stiefvader stapt bij mijn moeder voor in de auto, wij volgen met volgauto’s. De rit naar de begraafplaats duurt ongeveer een kwartier, we rijden langzaam. Een lange stoet auto’s rijden voor de laatste keer door het centrum van Stadskanaal en we zien mensen met respect naar onze stoet kijken.
We zijn allemaal onder de indruk en weten niet zo goed wat we moeten zeggen. Het blijft muisstil in de auto. Aangekomen bij de begraafplaats staat de uitvaartverzorger klaar met zijn helpers. Ze lopen stapvoets, heel stijlvol voor de auto aan en langzaam arriveren we bij de begraafplaats. De mannen met zwarte jassen en hoeden lopen voorop en begeleiden de kist naar het graf. Onze mannen tillen de kist naar het graf. De dominee doet nog een paar laatste woorden en wenst mijn moeder “goede reis”. Dan laten de uitvaartverzorgers de kist langzaam zakken. We staan te trillen op onze benen, wat een vreselijk gevoel. We doen een stap opzij, zodat alle aanwezigen afscheid van mijn moeder kunnen nemen. We krijgen lieve knipogen en knuffels van dierbaren. Als laatste nemen wij afscheid van mam en lopen langzaam terug naar de auto. We rijden terug naar de kerk, waar we met elkaar koffie drinken en napraten. Na de koffie is er gelegenheid om ons te condoleren met het verlies.
Alle aanwezigen wensen ons sterkte en kracht voor de toekomst. Veel van mijn vrienden en familie vragen hoe het met mij gaat. Naar omstandigheden gaat het goed met mij. Ik voel me goed, maar kan er nog geen peil op trekken. Meer dan veel sterkte wensen kan men niet.

Nadat iedereen is vertrokken trekken wij de jassen aan en gaan ook naar huis. Het is een vreemde gewaarwording om nu het huis binnen te lopen, zonder mijn moeder. Dat gevoel zal nog wel even bij ons blijven. We gaan haar aanwezigheid missen, haar pittigheid, haar liefde en haar humor.
We besluiten om samen een hapje te gaan eten bij de chinees. Zin in koken hebben we niet, maar we hebben wel trek. Het is raar om uit eten te gaan, maar op deze manier sluiten we deze ellendige dag toch op een mooie manier af.
Na het eten nemen we afscheid van elkaar en gaan allemaal naar huis. Ik leef erg mee met mijn stiefvader, hij komt nu alleen thuis.