Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 11:30:20

De weken die volgen zijn erg zwaar. Het verdriet is groot en kost erg veel kracht en energie. Mijn stiefvader is ontzettend verdrietig, maar krijgt niet veel kans om het verlies te verwerken. De week na de uitvaart van mijn moeder komt de makelaar met potentiële kopers van de woning. Het huis staat al jaren te koop, maar een serieuze koper is er nog niet geweest. Nu wel! Het is heel frapant.
“Zou mam nu al zorgen dat het huis verkocht gaat worden?”. Ja, de kijkers worden kopers. Het huis is snel verkocht en dit zorgt ervoor dat we ineens een ander probleem erbij hebben. Waar moet mijn stiefvader nu heen? We krijgen via de makelaar een aantal opties voor huurwoningen aangeboden, maar die vallen behoorlijk boven het budget. Dankzij vrienden vanuit de kerk krijgt hij een huis aangeboden in het centrum van Stadskanaal. Het huis komt vrij en dan kan mijn stiefvader hier eerst in. Dan kan hij in alle rust kijken wat hij daarna wil.
De dagen die volgen zijn heel confronterend. We moeten alle spullen uitzoeken en beslissen wat we meenemen en wat we “een nieuwe bestemming geven”. De kerk heeft een opslag voor spullen, waar mensen die het niet te breed hebben spullen kunnen uitzoeken als ze iets nodig zijn. Veel inventaris gaat naar dit goede doel. Dit had mijn moeder ook graag gewild.
De kleding van mijn moeder wordt door mijn schoonzus uitgezocht. Ze biedt zich aan, zodat ik dit niet hoef te doen. Het is erg zwaar om door al haar spullen te gaan en dan meteen te moeten beslissen wat we er mee gaan doen.

Een paar zware weken volgen, waarin we heel veel werk verzetten. Mijn stiefvader stort zich volledig op de verhuizing en houdt zich erg sterk. Met helpende handen zorgen we ervoor dat hij naar zijn nieuwe plekkie gaat. We zoeken de dozen meteen uit en komen telkens hele bijzondere herinneringen tegen. Het is mooi om dit te zien, maar voor ons is dit nog te vroeg. We kunnen er niet van genieten, het is erg pijnlijk. Logisch!
Als we op een ochtend naar de makelaar rijden om het definitief te maken, voelen we ons heel erg raar. Nu is het ineens definitief. Het wegrijden bij de woning en dan de handtekening zetten is zwaar en erg emotioneel. Het is de beste keuze, maar een zwaardere beslissing heb ik nog nooit gemaakt.
Wat ons betreft had dit ook nog wel ff een half jaar mogen duren, maar we hebben de kans gepakt en het huis verkocht. Voor ons een zorg minder.
Na een intense periode van dingen regelen en op orde brengen besluiten mijn man en ik dat we nog een paar dagen ertussenuit willen.

We besluiten om een paar dagen naar Oostenrijk te gaan. Met de auto de rit naar de bergen maken.
We genieten van de rit en alles wat we tegenkomen. In de auto praten we veel over de afgelopen periode. We hebben een hotel geboekt, inclusief ontbijt en diner. We rijden in 1 dag naar onze bestemming en genieten van een andere omgeving. Frisse berglucht, de prachtige natuur en even je zorgen vergeten, dat zijn de ingrediënten van deze vakantie.
Ik voel me erg goed, maar merk wel dat ik lichamelijk nog niet sterk genoeg ben om lange wandelingen tegen de berg op te maken. Dat lukt me niet en ik heb regelmatig mijn tong op de grond liggen van inspanning. Gelukkig vindt Ronald het helemaal niet erg en hij past zich volledig bij mij aan. We genieten van de mooie uitzichten en de lekkernijen die we overal tegenkomen.
Om zijn energie kwijt te kunnen, gaat Ronald regelmatig een rondje runnen. Het zijn zware tochten die hij maakt, maar hij komt op deze manier langs hele mooie plekjes die je in de auto niet ziet.
We maken dagelijks een uitstapje en besluiten ook een dag naar Salzburg te gaan.
Een prachtige stad, met een hele intense geschiedenis. We slenteren door de straten en genieten van koffie met lekkers op een terras. Op een gegeven moment zit ik op een bankje te wachten op Ronald, die naar het toilet moet. Terwijl ik daar wacht, speelt een straatmuzikant op een elektrische viool. Het is heel intens en emotioneel. Ik kan het maar amper droog houden. Dan hoor ik ineens dat hij het nummer speelt van Andrea Bocelli “Time to say goodbye”. Pffffff droog houden lukt niet meer. Ik huil ineens tranen met tuiten. Ronald komt naast me zitten en snapt er niks van. Dan hoort hij het ook en begrijpt mijn reactie volkomen. De straatmuzikant kijkt naar mij en knikt……hij heeft door dat het mij geraakt heeft.
Salzburg is prachtig en we bekijken het huis waar Mozart is geboren. Veel bijzondere plekken in de stad verwijzen naar zijn aanwezigheid.
Na een paar dagen zijn we terug in Nederland en voelen ons herboren. We hebben genoten van het land, de cultuur en het samenzijn.