Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 02-11-15 07:52:15

10 april 2012: Met veel verdriet schrijf ik nu dit laatste bericht van deze blog. Ad is zondag 8 april om 22.30 uur overleden.
Ja, het is allemaal snel gegaan ineens. Zaterdag kreeg hij koorts en kon niet meer uit bed komen. Hij dronk en at nog wel maar het werd allemaal al wat moeizamer en hij kreeg wat hoofdpijn. Ik heb toen de hele nacht bij hem gezeten, daar werd hij rustiger van. Zondagmorgen de huisartspost gebeld. Ad was een longontsteking aan het ontwikkelen, kreeg daar wat voor en tevens morfinepleister. Thuiszorg werd afgesproken. We hebben nog koffie gedronken en een gebakje gegeten. Ad was nog aanspreekbaar en zei nog wel wat terug maar het werd zichtbaar moeilijker voor hem. In de loop van de dag steeds wat benauwder en om half 3 zodanig erg dat ik weer de huisarts heb gebeld. De arts die toen kwam zei meteen dat het er slecht uitzag, met de verwachting dat het misschien nog maximaal een dag zou duren. Ad kreeg toen een morfinespuit om de benauwdheid te verminderen en dat hielp wel. Maar het bleef toch moeilijk voor hem om te ademen. Ondertussen alle lieve mensen dichtbij ons opgebeld en die kwamen, zo fijn om samen te zijn. Iets na zessen belde zijn eigen huisarts op. Zij had dienst 's avonds en hoorde over de situatie van Ad en informeerde meteen of ze nog wat kon doen. Afgesproken dat ze later langs zou komen voor evt. nog een morfinespuit. Die heeft hij rond half negen gehad. Ad was ondertussen al niet meer aanspreekbaar. Maar hij ademde nog zo krachtig dat wij, incl de huisarts, dachten dat het nog wel eens even kon gaan duren. Rond kwart over tien werd zijn ademhaling ineens snel minder en onregelmatiger. Om half elf keek hij ineens helder op en kwam er een grote glimlach op zijn gezicht waarna hij stopte met ademen. Een heel bijzonder moment. Toch nog onverwacht snel, maar goed zo, want het werd echt lijden, en dat is zo naar.
Ik ben erg verdrietig maar naast alle bijzondere, fijne en mooie herinneringen die ik heb, kan ik alleen maar met zo veel respect denken aan hoe Ad deze zeven jaar van ziek zijn heeft doorgemaakt. Natuurlijk wel eens eigenwijs, maar echt zonder ooit een woord te klagen, altijd vrolijk, altijd optimistisch, nooit "waarom ik?", altijd "het gaat goed hoor", altijd accepterend wat hij niet meer kon. Ik heb daar echt diepe bewondering voor.
Ad blijft deze week thuis en zaterdag zal hij worden gecremeerd.