Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 10:52:49

De neuroloog maakt zich zorgen en heeft al aan Ronald meegedeeld dat er iets in mijn hoofd zit dat er niet hoort. Het kan een ontsteking zijn, maar ook een tumor!
Dit woord wil niemand horen…..Ronald en mijn moeder schrikken. Ik besef het maar amper en alle indrukken van de dag zorgen ervoor dat ik erg moe ben.
De neuroloog komt morgenvroeg langs en zal dan de vervolgstappen met ons bespreken.
Het bezoekuur is afgelopen en met lood in zijn schoenen kust Ronald mij welterusten en hoopt dat ik kan slapen. Dat lukt redelijk!

De volgende ochtend praten we met de neuroloog. Hij neemt ons mee naar een aparte kamer, waar we ongestoord kunnen praten. Hij laat de scans van mijn hersenen zien en tot onze grote schrik zit er een grote witte vlek op het beeldscherm. De neuroloog vertelt in duidelijke taal dat het om een tumor gaat. Ronald en ik kijken hem met grote ogen aan. Hij praat over een operatie, schedel lifting en andere behandeltrajecten. Het woord “schedel lifting” geeft mij een rare gedachte van een stripverhaal waarbij de schedel omhoog wordt getild. Een lugubere gedachte…..wat staat mij nog te wachten?
Ronald is sinds mijn ziekenhuisopname ook totaal van de leg. Hij is enorm geschrokken van de epileptische aanval in de auto. Hij dacht dat ik dood was!
Hij heeft hier zoveel last van, dat hij hulp zoekt bij maatschappelijk werk. De schrik zit er goed in en hij is niet in staat om te werken. Hij gaat in de ziektewet om tijd te nemen zelf ook weer op krachten te komen.
Paar dagen later gaat hij toch maar naar de huisarts en blijkt dat hij tegen een longontsteking aan hangt. Dat verklaart zijn moeheid. Hij loopt op zijn laatste loodjes. Ineens heeft hij alles op zijn schouders gekregen. Ziekenhuis bezoek, huishouden, kinderen naar school etc. Het valt hem enorm zwaar en dit laat zijn lichaam echt merken. 

Nadat ik een week in het ziekenhuis heb gelegen, mag ik naar huis. We beseffen dat een hele zware periode voor ons ligt. We hebben een afspraak in het Martini ziekenhuis in Groningen bij een specialistisch team. In de tussenliggende tijd is het wachten en veel nadenken.
Op de dag van onze afspraak in Groningen zijn we ontzettend gespannen. Wat gaat er gebeuren?
’s Morgens belt de assistente en zij verplaatst onze afspraak naar een andere dag, zodat we meteen in gesprek kunnen met de behandelend arts. Op zich prima, maar weer langer wachten. De spanning loopt op.

Paar dagen later rijden we gespannen naar Groningen en nemen plaats in de wachtkamer van de neurochirurg. We zijn snel aan de beurt. De neurochirurg legt uit dat de tumor aan de rechterkant van mijn hoofd zit en behoorlijk groot is. Op de scans laat hij zien dat het de grootte van een koffiekopje heeft. Hij legt uit dat hij de tumor gaat verwijderen en dan zoveel mogelijk tumorweefsel weg wil halen. Dit moet al binnenkort gebeuren, tijd is een belangrijke factor.
Een week later word ik opgenomen op een donderdag. Deze dag staat bol van bloedprikken, CT scan en MRI laten maken. Ondertussen worden we welkom geheten op de afdeling. De verpleegsters zijn erg aardig en stellen ons gerust. Morgenvroeg is het zover.
We maken er samen een gezellige dag van, zodat we onze spanning een beetje vergeten. Tussen de onderzoeken door eten we samen in het restaurant en ik ruim mijn kleding in mijn kast. De komende dagen zal dit mijn plekje zijn.
We krijgen uitleg over de gang van zaken na de operatie en ze geven ons een rondleiding over de afdeling. Na de operatie kom ik op de Speciale MediCare unit, waar 24 uur per dag iemand toezicht houdt.
De avond valt en ik maak me op voor mijn “laatste nacht”. Ronald gaat naar huis en we kunnen geen afscheid nemen. Het valt hem erg zwaar om mij achter te laten. Met een zwaar gevoel val ik op mijn bed en probeer aan iets anders te denken. Ik luister naar muziek en veel nummer vliegen me naar mijn keel en ik lig te snikken in mijn bed. Ik ben erg onrustig en slapen lukt helemaal niet.
Ik krijg een slaappilletje, zodat ik toch mijn ogen even dicht doe.  Het werkt!
Om 6 uur word ik wakker gemaakt en kan ik me nog even douchen. Dan moet ik het operatieshirt aan doen. Eten en drinken is niet meer toegestaan. Ik moet nog een drankje drinken. Heel vies!!
Dit drankje zorgt ervoor dat de slechte cellen oplichten en de chirurg goed kan zien wat hij moet wegsnijden. Met kleine teugjes drink ik het enorm vieze drankje op en mag het wegspoelen met een klein beetje water. Dan weer terug in bed en wachten tot ze me komen halen. De zenuwen gieren door mijn lichaam.