Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 10:57:32

Om half 8 word ik opgehaald door 2 verpleegsters. Ze rijden mij naar de operatiekamers. Ik lig en kijk naar de felle lichten in de lange ziekenhuis gangen. Het is al druk hier! Ik probeer te ontspannen, maar ik knal bijna uit elkaar van spanning. Ik weet niet wat me te wachten staat en dat is niks voor mij.
Ik word in de voorbereidingskamer gereden en al snel komen de operatie assistenten mij welkom heten. Pffff wat een spanning is dit zeg! Iedereen probeert mij gerust te stellen en is erg lief voor me.
Dan komt de narcotiseur met zijn assistente aan mijn bed om mij voor te bereiden op de operatie.
De narcotiseur pakt mijn hand en zijn assistente mijn voet. Ik schrik als ze tegelijk de infuusnaalden inbrengen. Wat is dat gevoelig! Auw! Het gaat gelukkig in 1 x goed, maar ik ben meteen genezen.
De tranen biggelen over mijn wangen.
De neurochirurg komt mij ook begroeten en stelt me ook nog gerust. Hij gaat zijn best doen om zoveel mogelijk tumorweefsel weg te halen. Ik smeek hem bijna: “Doe je best, maar niet ten koste van alles hoor!”. Hij begrijpt wat ik bedoel en  beloofd mij dat hij voorzichtig doet.  Stel je voor zeg, ik kom uit de narcose en mis gevoel in mijn armen of benen. Dit gedachte stop ik maar gauw weg, word er naar van.
Dan is het zover! Ik probeer nog iets te zeggen, maar glijd langzaam weg…..

“Hallo mevrouw Strijker, het is gelukt hoor”, “Bent u weer bij mevrouw Strijker?”…… Langzaam kom ik bij en hoor ik van alles, maar kan mijn ogen nog niet openen. Wat ben ik moe zeg……
Voor mijn gevoel komt de chirurg wel 10 keer langs om te vragen hoe ik me voel en of alles nog werkt. Hij wil ook graag weten of alles goed verlopen is! Voor deze artsen is het altijd weer afwachten of de operatie geslaagd is.
Gelukkig werkt alles nog! Mijn armen en benen kan ik gewoon bewegen. Een pak van mijn hart!
Na een tijdje word ik teruggebracht naar de Medicare op mijn afdeling. Op de Medicare is 24 uur bewaking aanwezig en word ik extra goed in de gaten gehouden. Ik krijg nog maar weinig mee, val steeds weer in slaap. Ik lig aan een infuus en heb een katheder in. Mijn hoofd is heel dik ingepakt met drukverband en dat voel je wel degelijk. De operatie is goed verlopen en heeft korter geduurd dan verwacht. Ronald kreeg al rond 12 uur een telefoontje dat ik weer bij was. Hij is daarna in de auto gesprongen en kwam even bij mij kijken. Voor hem was het ook enorm spannend! Hij moest van de chirurg gewoon thuis blijven, hij kon in het ziekenhuis toch niks doen. Ronald heeft ’s morgens de MTB gepakt en is gaan fietsen.

Toen Ronald langs kwam was ik nog heel slaperig en moe. Langzaam kwam ik weer bij en kon ik weer een beetje praten. We waren blij dat de operatie achter de rug is. Nu moeten we 3 weken wachten op de uitslag van de kweek. De tumor wordt op kweek gezet om te kijken welke soort het is en de gradatie. Er staat ons een hele spannende tijd te wachten.
De kinderen willen ook graag op bezoek komen, maar volgens de artsen is dat nog niet mogelijk. Ik moet eerst aansterken, voordat ik nog meer bezoek krijg. De kinderen zijn teleurgesteld, maar het is gewoon nu even niet anders. Morgen is er weer een dag.
De volgende dagen knap ik al snel op. De druk op mijn hoofd is minder geworden en na een aantal dagen mag het drukverband er af. Een hechting van 28 krammen loopt van links naar rechts over mijn hoofd. Wat een snee is dat geweest zeg!
Tot mijn grote verbazing heb ik totaal geen pijn. Mijn pijnscore is niet hoger dan 1 geweest, maar dat kwam omdat er een krammetje in mijn hoofdhuis prikte. Vreemd dat je van een dusdanige operatie niks voelt. De chirurg legt uit dat deze plek op je hoofd het minst gevoelig is, omdat je er niet mee beweegt. Klinkt logisch!

Na 3 dagen op de Medicare mag ik naar een 2-persoonskamer. Ik ben behoorlijk opgeknapt en kan zelfs alweer zelfstandig naar het toilet en een wandelingetje over de gang is ook mogelijk.
Op de 5e dag mag ik naar huis. De neurochirurg is tevreden en is van mening dat ik thuis verder op kan knappen. Blij om dit te horen, want ik wil wel graag naar huis.
Thuisgekomen staat er al een bed in de kamer waar ik kan liggen en rusten. Mijn moeder trakteert op taart en samen genieten we van dit lekkers.
De dagen en weken die volgen gaan redelijk goed. In het begin had ik moeite met traplopen en opstaan is ook nog een hele klus. Ik merk heel goed dat ik een behoorlijke ingreep heb gehad. Gelukkig nog steeds geen pijn! Dat maakt het herstel wel makkelijker.
Langzaam knap ik op en krijg ik weer energie om langer op te zijn. Toch zitten mijn gedachten steeds in het ziekenhuis…..de uitslag komt eraan!
Iedere woensdag bespreekt een medisch team, met experts uit 3 noordelijke ziekenhuizen, de hersentumor patiënten. Onze afspraak staat gepland voor een donderdag.
De woensdag ervoor krijg ik aan het einde van de middag een telefoontje van de oncologie verpleegkundige: “Het medisch team wil een second opinion doen van de kweek om zeker te weten dat de diagnose goed gegeven wordt”.
Wij balen hiervan, maar zitten wel in een positieve houding. “Ze moeten natuurlijk zeker weten dat de tumor goedaardig is”. We moeten helaas nog een week wachten.