Categorie: Deelnemer  /  Aangemaakt: 28-03-17 10:59:25

De dag van de uitslag!
We rijden met lood in onze schoenen naar Groningen voor de uitslag. We weten niet wat ons te wachten staat. We zijn veel te vroeg en gaan ons nog even trakteren op iets lekkers. Pfffff wat duurt wachten dan lang zeg!
Gespannen nemen we in de wachtkamer van de neurochirurg plaats. Mijn handen trillen, mijn benen kan ik niet stil houden. We zien de neurochirurg al lopen, opeens wordt het menens.
“Mevrouw Strijker”, ik schrik van mijn eigen naam. We lopen naar hem toe en geven hem een hand.
Wat een enorme spanning hangt er rondom ons heen.
In de spreekkamer vraagt de arts hoe het met mij gaat. Ik begin te praten en vertel over mijn spierpijnen etc. Dan praat ik over de spanning van de afgelopen weken en ineens krijg ik een kneepje van Ronald: “Miran, de dokter wil ons vast iets vertellen…” Owja, daarvoor waren we hier!
De arts valt meteen met de deur in huis: “Ik heb helaas geen goed nieuws……”
Oh nee!!!
De tumor is een glioblastoom, graad 4. Het blijkt een hele kwaadaardige kankervorm te zijn.
Deze vorm van hersentumoren komen steeds terug en zijn de kwaadaardigste binnen hun soort.
Ronald en ik zijn totaal stil gevallen en kunnen het niet geloven. We knikken naar de arts en horen maar de helft van zijn woorden.
Een afspraak met de neuroloog in Groningen is al gemaakt en daar mag ik me na het weekend meteen gaan melden. Er is een behandeling mogelijk om de tumorgroei te laten stoppen. Deze kankersoort zal nooit genezen!
Bijna verdoofd verlaten we de spreekkamer. Veel vragen hadden we niet, want deze uitslag stond niet op ons lijstje. We hadden alle scenario’s besproken en zelfs ook al gesproken over bestraling of chemo kuren, maar over deze kwaadaardigheid hadden we niet gesproken.
Wij stonden in de positieve stand en hadden ons hier niet op voorbereid! 

We liepen terug naar onze auto in de parkeergarage van het ziekenhuis. Totaal overrompeld door dit nieuws. Wat hebben we nu net gehoord? We weten allebei niet zo goed wat we moeten zeggen. Dit is een bericht wat moet bezinken. We stappen in de auto en in stilte rijden we de snelweg op.
Onze familie en vrienden leven ontzettend met ons mee en de eerste appjes komen al binnen! Of we al iets meer weten…..Ja, dat weten we! Dit nieuws is zo heftig en shocking dat we dit niet zomaar via een berichtje of appje willen vertellen. Vooral aan onze kinderen en ouders willen we dit persoonlijk vertellen. We gaan eerst naar mijn moeder en stiefvader. Zij wilden al met ons uit eten om het nieuws te horen. Wij hebben daar nu geen zin meer in. We blijven gewoon thuis!
Toen we bij mijn ouders de inrit opreden werden we allebei nog nerveuzer. Hoe vertel je dit vreselijke nieuws aan je ouders? Wij wisten het niet….
Mijn moeder wachtte ons al bij de buitendeur op. Ik heb haar arm vastgepakt en zei tegen haar:
“Lieve mam, ga maar even zitten”.  Mijn anders zo sterke moeder merkte meteen dat het menens was. “De uitslag is niet goed”. Nadat we uitgelegd hadden wat er aan de hand was, zakte mijn moeder in als een pudding. Ze was erg geschrokken en bovenal verdrietig! We hebben samen gehuild en gepraat over wat mij nog te wachten staat. Veel kunnen we daar nog niet over zeggen, omdat we maandag pas met de neuroloog gaan praten over een vervolgbehandeling.
We hadden allemaal geen trek, maar we hebben toch maar wat Chinees gehaald. Eten moeten we wel blijven doen!
De kinderen heb ik gebeld en gevraagd of ze even bij ons langs willen komen. Mijn zoon van 21 snapte het meteen en voelde de bui al hangen. Hij vroeg van alles, maar ik wilde dit liever persoonlijk tegen hem zeggen. Hij aarzelde geen moment en kwam meteen naar oma. Hij kwam binnen en ging naast mij zitten. Ik heb hem voorzichtig verteld wat de uitslag was…..hij begon spontaan te huilen! Hij vond het verschrikkelijk en stelde veel vragen over “hoelang nog” en “wat gaat er nu gebeuren?”.
De antwoorden die we wisten hebben we gegeven, voor de rest was het voor ons ook nog koffiedik kijken.
’s Avonds thuis kwamen mijn schoonouders langs en die waren ook totaal in shock. Mijn dochter kwam later die avond met haar vriend langs en die schrokken ook van dit vernietigende nieuws!
Mijn beste vriendin heb ik gebeld om haar het nieuws te vertellen. Ik wilde niet dat zij het van iemand anders hoorde. Daarna nog een paar vrienden persoonlijk gebeld. Die vrienden hebben het nieuws verspreidt.
Die vrijdagavond zijn we naar bed gegaan en kregen geen oog dicht.
De volgende dag hebben we ook Ronald zijn kinderen ingelicht. Zij waren het weekend bij hun moeder, dus daar zijn we samen naartoe gereden om hun ook uitleg te geven.
Ronald zijn zoon en dochter zijn 12 en 11 jaar en horen ons geruisloos aan. Deze jonge kinderen begrijpen meteen dat het menens is en dat wij in ons gezin nu ook te maken hebben met het vreselijke woord kanker. We beantwoorden hun vragen heel eerlijk en open. De vraag of ik dood ga is natuurlijk een hele lastige. Ga ik dood? Dat weten we zelf ook niet, maar als we niks gaan doen dan zien we het duister in.
Het weekend is vreselijk! Veel familie en vrienden hebben het inmiddels gehoord en iedereen is van hun stoel geblazen van dit vernietigende nieuws. Dit had niemand verwacht.
We proberen onze gedachten te veranderen door gewoon even rond te gaan rijden en ergens een hapje te eten. Het helpt wel wat, maar niet veel. We zijn totaal van slag en weten niet goed wat ons nog te wachten staat.
Het mapje met informatie vanuit het ziekenhuis is heel erg confronterend. Ik lees het met belangstelling door en krijg zo een beetje inzicht in de vervolg procedure. Maandag maar eerst afwachten bij de neuroloog.